Jesteś tutej :


Skóra twarzy jest najbardziej wystawioną częścią Twojego ciała i właśnie ona starzeje się najszybciej.
Jeśli jesteś daleka od wydawania majątku na potencjalnie szkodliwe, syntetyczne, upiększające kosmetyki albo jesteś wrażliwa na chirurgię kosmetyczną, spróbuj przeciwstawić się procesowi starzenia tymi łatwymi krokami sprawiającymi, że skóra staje się jędrna, a cera promienna.
  • Masuj swoją twarz, używając naturalnych olejków, by ulepszyć krążenie i ton
  • Ćwicz mięśnie twarzy, aby spłycić zmarszczki i zmniejszyć wyrazistość ich linii
  • Oczyść swój organizm i ulepsz dietę, aby uzdrowić i rozpromienić skórę
  • Odżywiaj swoją twarz i czyść ją używając wyłącznie naturalnych składników.

» Praktyka obwiniania ofiar
Nikt nie jest uodporniony na skłonność do obwiniania ofiary; ale identyfikując tę skłonność obwiniania ofiary w nas samych, możemy rozpocząć proces rachunku sumienia - dociekania drugiego sensu naszych słów i działań, tak jak powinien to robić wolnomyśliciel. Następnym więc razem, kiedy będziesz dyskutował z przyjacielem o jakiejś niesprawiedliwości, i stwierdzisz, że mówisz więcej o ofierze niż o sprawcy, zatrzymaj się na chwilę i zapytaj siebie: Czy obwiniam ofiarę?
« Szafy do zabudowy » « Najtańsze OC » « Serwis Konica Minolta » « Samochody Kempingowe » « E-Learning »
» Nie robi się tego kotu
Rodzimy się, żeby umrzeć, nie jest to cel życia, cel musimy sobie sami znaleźć, albo zaakceptować to, co nam wpychają na siłę inni. Umarła poetka, po długim życiu, w którym mozolnie dążyła do swojego celu. Opisywała świat. Szkoła zamknięta z powodu mrozów. Co powie nauczyciel, kiedy przyjdą dzieci? Czy trzeba coś powiedzieć? Program tego nie wymaga. Można jednak odczuwać taką potrzebę, potrzebę podzielenia się wierszami o umieraniu, o przemijaniu, o Bogu.		 » Niematerialni
Moja życiowa towarzyszka miała jakiś czas temu dość typową przygodę na ćwiczeniach z filozofii. Po przedstawieniu dociekań jednego ze średniowiecznych scholastyków, doktor filozofii zapytał swoich studentów o kwestie trapiące dwunastowieczny umysł. "Myślę, że na to pytanie warto odpowiedzieć" - zagaił swoich podopiecznych - "chyba, że ktoś z państwa nie ma duszy...?" - dorzucił ironicznie szczerząc zęby w szerokim uśmiechu. "Ja nie mam duszy, więc chyba nie warto bym odpowiadała" - zauważyła moja lepsza połowa. Zapanowała cisza.


Ci, którzy od bez mała trzydziestu lat przyglądają się politycznej wspinaczce Nicolasa Sarkozyego, nie przestają zachodzić w głowę, skąd u tego zwierzęcia politycznego tyle niespożytej energii?
Jaka tajemnica leży u podstaw jego zapalczywego uporu?
Jaka chęć odwetu podsyca jego ambicje?
Ubiegając się o najwyższy urząd w państwie, walczy dla dobra kraju czy robi to dla siebie?
Odpowiedzi na te pytania szuka Catherine Nay - specjalistka od biografii politycznych. Autorka bada znane i mniej znane losy polityka, dziecka lat pięćdziesiątych, który swoją karierę zaczął od rozklejania plakatów, aby następnie wspiąć się na kolejne szczeble władzy. A wszystko to na tle trzydziestu lat historii Francji, która czeka na lepszą przyszłość.
Catherine Nay - francuska dziennikarka, komentatorka polityczna radia Europe 1. Jej cotygodniowe komentarze znane są z przenikliwości i trafności ocen. Błyskotliwą analizę rzeczywistości zabarwia tu i ówdzie kąśliwymi anegdotami. Fascynują ją ludzie władzy i ich kariery.
Opublikowała biografie prezydenta Franuois Mitterranda, Valeryego Giscarda dEstainga i Jacquesa Chiraca.